προετοιμασία για συνάντηση αποφοίτων 1972 Γυμνασίου Βέροιας

Συναντήθηκε όπως θα δείτε παρακάτω το συμβούλιο προετοιμασίας του reunion και αποφασίστηκε

Συνάντηση συμμαθητών το Σάββατο 9 Ιουνίου 2012 στο ξενοδοχείο 'Αιγές'.

 Στην επόμενη προσυνεδριακή συνάντηση που θα γίνει την επόμενη Δευτέρα θα συζητηθεί η πρόταση συμμαθήτριας να αποκλειστούν από την συνάντηση συμμαθητές και συμμαθήτριες κάτω των 70 κιλών. Για ευνόητους λόγους!!!!!

 Θα σας ενημερώσουμε και τηλεφωνικά για να σας κρατάμε ζεστούς μέχρι τότε. Πάρτε και ένα ζεστό φιλάκι

1971 σχολική Θεατρική παράσταση Γυμνασίου Αρρένων Βεροίας

Στις 3 σελίδες του προγράμματος σχολικής παράστασης που ακολουθούν περιγράφεται το γεγονός. Ακολουθούν 3 φωτογραφίες απο την παράσταση που έγινε νομίζω στον κινηματογράφο ΣΤΑΡ.

Στο τέλος της παράστασης  ηθοποιός και συντελεστές
πρώτη σειρά: Ραδίτσας, Αληχανίδης Βύρων,Δασκαλόπουλος Γιάννης,Γιαννίκης Γιάννης,Τραπεζανλίδης Κώστας. Δεύτερη:Διατσίδης (καθηγητής), Αιμίλιος Γιανναράκης, Ζαφειρίου (καθηγήτρια), Τόλιος Τάσος, Γιάννης Σιδηρόπουλος, Γιώργος Γκίλιας, Μυστακίδης(καθηγητής)
Τελευταία σειρά: ; Λύκας, Τελάλογλου Δημήτρης και 

Τάσος σαν Κατσαντώνης και  Ελλη;;

Σωκράτης και Τάσος

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1940-1980

Εντάξει μιας πιάνει και μας. Στο τέλος κάποιος συμμαθητής έκανε σχόλιο. Διαβάστε το!!!

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Είμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία
περιμένοντας. 

Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές
έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
 Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα
ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες
ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα
σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής
θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και
μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα
ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν
φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

 Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες
κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε
κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε
ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε
«μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..
 

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και
δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα
στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν
υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν
υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν
έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα
θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε
κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε
καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το
ξεπερνάμε. 
 Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν
παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό
ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή
οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά
κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..
 Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά
φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί
συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί
έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και
παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε
χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη
βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους
πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα
στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν
ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.
 Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των
φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να
ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο
σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

 Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν
έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να
μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

 Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε
ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη
προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με
ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας
κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και
μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

 Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες
την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...
 

Παλιά Παιδικά Παιχνίδια

Το έκανε κάποιος για την Θεσσαλονίκη αλλά και στην Βέροια τα ίδια νομίζω.

2012 συναντήθηκαν συμμαθητές για την εκδήλωση συνέχεια

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης... και αφού ευχαριστήσουμε τον Θανάση για την διάθεση των φωτογραφιών.

ο Γιώργος ξέρει ότι προφίλ απ' αριστερά βγαίνει καλύτερα. Στήθηκε και κάνει πως δεν ακούει την Ελλη που του τραγουδά  'Είσαι πολύ ωραίος βεβαίως βεβαίως'

Αυτή είναι φωτογραφία για τηλεόραση με 4 γλαστράκια από πίσω ντεκόρ. Και οι εικονιζόμενοι;;; το'χουν

Ηλία....τρως, φαίνεται.... λέει η Καίτη και πιάνει τον γιακά της και ο Γιώργος συμφωνεί αλλιώς θα το έλεγε

ο Γιώργος τώρα.. κάνει της λέει αλλά αυτή δεν μασάει και του δίνει χαρτοπετσέτα να σκουπιστεί. Και έτσι σήκωσε τα φρύδια ο Κώστας........-(.... 'χάλασε ο κόσμος'

Αυτό πάλι να γελάν όλοι οι άλλοι και εσύ τόσο σοβαρός.Σε είπε κάτι η Ελσα;;

Από παλιά αθλητής ο Γιάννης. Σκι και οχι μόνο..

Επιτέλους και φωτογραφία με Ανατολή!!!

Προς το τέλος της συνάντησης όλοι κουρασμένοι ο Αργύρης άνετος

και ο Θανάσης δε λέω...

Όσο μπόρεσα και όσο μ' έκοβε σας πείραξα τώρα η σειρά σας. Με σχόλια παρακάτω..κλικ στο Ο σχόλια και πληκτρολογείς ότι θέλεις

2012 συναντήθηκαν συμμαθητές για την εκδήλωση

Στις 11-2-2012 συναντήθηκαν συμμαθητές (απόφοιτοι 1972 εξαταξίου Γυμνασίου Βέροιας) στην ταβέρνα ΄Πλάτανος' στην Βέροια απέναντι από το μπάσκετ. Σκοπός της συνάντησης ήταν να συναποφασίσουν για την εκδήλωση που θα οργανώσουν στις 9 Ιουνίου 2012 για τον εορτασμό των 40!!!! χρόνων από την αποφοίτησή τους. Μόνο αυτό δεν έκαναν. Δέστε και μόνοι σας σχολιάστε αν θέλετε στο τέλος... κόσμια όμως...

χόρεψαν....

οργάνωσαν ......

αναστάτωσαν το μαγαζι....

Αυτή με το καπελάκι κάτι θυμίζει...

αυτά βέβαια λίγο πριν  κτυπήσει το κουδούνι...

Στην αρχή βέβαια ήταν καλά παιδιά...

Το τραπέζι στήθηκε σε γάμμα...

Σ΄αυτήν την άκρη του τραπεζιού είχαν καθίσει επιστήμονες και πολιτικά πρόσωπα. Ήταν και δήμαρχος πριν λίγο στην καρέκλα που άδεισε αλλά υποχρεώσεις..

Μπράβο τον φωτογράφο. Ωραίες πόζες εβδομαδιαίες...

Σ' αυτήν την άκρη ήταν τα παραϊατρικά επαγγέλματα.

Σε λίγες μέρες και άλλες πόζες..

Σχολικά ενθύμια 1961-62, 1965-66

Στην δεκαετία του 60 κάθε χρόνο περνούσε κάποιος στην διάρκει της σχολικής χρονιάς και φωτογράφιζε όλη την τάξη. Έτσι προέκυψαν τα σχολικά ενθύμια που ήταν μεγάλες σε μέγεθος φωτογραφίες για την εποχή εκείνη. Τέτοιες είναι οι παρακάτω φωτογραφίες. Παρατηρούμε οτι οι περισσότεροι μαθητές ειναι απλά ντυμένοι και συνήθως με πλεκτές χειροποίητες μπλούζες.

Το 1965-66 το 7ο Δημοτικό σχολείο Βέροιας  συστεγάζονταν με το 6ο και η Ε' τάξη ειχε δάσκαλο τον κύριο Τσιπουρίδη. Στην πρώτη γραμμή Ελευθεριάδης Κώστας (Γερμανός), Λιόλιος θωμάς,...